Wereldbeker Frankrijk 1938

De Braziliaanse midvoor Leonidas da Silva.

De spelers van de Hongaarse ploeg die in actie traden op de Wereldbeker 1938, samen met de trainer en enkele officials.

De selectie, onder leiding van trainersduo Dietz Károly en Schaffer Alfréd, omvatte volgende spelers: Szabó Antal (3/0 GK), Háda József (1/0 GK), Sas Ferenc (4/1), Balogh I István (1/0), Zsengellér Gyula (4/6), Sárosi György (4/5), Korányi I Lajos (3/0), Polgár Gyula (1/0), Turay József (3/0), Kohut Vilmos (2/1), Lázár Gyula (4/0), Szalay Antal (3/0), Biró Sándor (4/0), Szücs György (1/0), Vincze Jenõ (2/0), Titkos Pál (2/2), Toldi Géza (2/1), Pálinkás József (0/0 GK), Dudás János (0/0), Cséh László (0/0), Sárosi III Béla (0/0) en Biró Dani (0/0) (tussen haakjes: aantal gespeelde matchen/doelpunten).

Op dit tornooi waren er echter ook een aantal belangrijke afwezigen: Argentinië (kwaad omdat het niet weerhouden was als organisator), Spanje (waar de burgeroorlog woedde) en Oostenrijk (dat door Duitsland bezet was). Nederlands Oost-Indië (dat de plaats had ingenomen van Japan, één van de wegblijvers van het tornooi) was de eerste vertegenwoordiger van Azië op de wereldbeker.
Brazilië zorgde voor een onvergetelijke wedstrijd tegen Polen. De 6-5 winst van de Zuid-Amerikanen was vooral het werk van midvoor Leonidas da Silva, die, omdat het noodweer het terrein in een moeras had herschapen, het zelfs een tijdje zonder schoeisel probeerde. Hij scoorde wel vier keer, waaronder een gave hattrick.. Hij zou ten andere topscorer van het tornooi worden met acht doelpunten.
Het resultaat van de Hongaarse ploeg zou een Zilveren Medaille zijn, na verlies met 4-2 in de finale tegen Italië op 19 juni 1938. Italië had nog twee spelers van het team van 1934 in het elftal en verlengde zijn titel dank zij Silvio Piola, één van de beste midvoors uit de geschiedenis van het Italiaans voetbal. Voor de match had Benito Mussolini nog een telegram gezonden aan de Italiaanse coach Vittorio Pozzo: "Win of sterf". Gelukkig maar dat Italië won.
Opmerking: tot het team van Tsjecho-Slowakije, de verliezende finalist, behoorde ook een zekere Kalocsay Géza, een Hongaar van geboorte en latere toptrainer, die niet speelde op het toernooi, maar wel ook de zilveren medaille ontving. Hij zou later ook voor Hongarije nog twee caps behalen in 1940.

Jules Rimet leidt de loting voor de Wereldbeker in Frankrijk.

Kwalificatie ronde (Groep 6)

25 maart 1938: Hongarije 11-1 Griekenland.

Wedstrijden op het toernooi in Frankrijk:

Het team van Nederlands Oost-Indië.

•  De eerste match in de eerste ronde, Stade Velodrome Municipal, Reims, op 5 juni tegen Nederlands Oost-Indië, gewonnen met 6-0.
Opstelling Hongarije: Háda József, Korányi I Lajos, Bíró Sándor, Lázár Gyula, Turay József, Balogh I István, Sas Ferenc, Zsengellér Gyula, Sárosi György, Toldi Géza en Kohut Vilmos.
Opstelling Nederlands Oost-Indië: Tan Mo Heng, Sutan Anwar, Tan Djien, Frans Meeng, Jack Sanniels,A. Nawir, Henk Sommers, Suvarte Pattiwael, Frans Hu Kom en Hans Taihuttu.
Doelpunten: 12' Kohut Vilmos 1-0, 14' Toldi Géza 2-0, 20' Sárosi György 3-0, 35' Zsengellér Gyula 4-0, 63' Zsengellér Gyula 5-0, 79' Sárosi György 6-0.
Scheidsrechter: Roger Conrié (Frankrijk).

In deze match, tegen figurant Nederlands Oost-Indië, kon Hongarije de motor warm laten lopen. De ongelijke krachttoer tegen de Hongaarse tovenaars had plaats in Reims, met het fenomeen dr. Sárosi, amateur en aanvoerder, als blikvanger te midden van louter gerenommeerde namen. Voor 10.000 toeschouwers was er geen sprake van een serieuze wedstrijd. De internationals van Nederlands Oost-Indië holden amechtig achter de leerlingen aan van trainer Schaffer Alfréd, ook wel de 'Voetbalkoning' genoemd. De kleine doelman Tan Mo Heng weerde zich dapper, maar moest zes treffers incasseren. Bij de rust was het reeds 4-0 en in de tweede helft spaarden de Hongaren hun energie voor de volgende opdracht. De burgemeester van Reims had de indruk dat er 22 Hongaarse atleten over het veld hadden gezworven tegen 11 kleine Indische dwergen...

•  De kwartfinale, Stade Victor Boucquey, Lille, op 12 juni tegen Zwitserland, gewonnen met 2-0.
Opstelling Hongarije: Szabó Antal, Korányi I Lajos, Bíró Sándor, Lázár Gyula, Turay József, Szalay Antal, Sas Ferenc, Zsengellér Gyula, Sárosi György, Vincze Jenõ en Kohut Vilmos.
Opstelling Zwitserland: Willy Huber, Andre Abegglen, Alfred Bickel, August Lehmann, Eugen Wallaschek, Silvio Vernati, Adolf Stelzer, Hermann Springer, Ernst Loertscher, Tullio Grassi en Eugen Amado.
Doelpunten: 43' Sárosi György 1-0, 90' Zsengellér Gyula 2-0.
Scheidsrechter: Rinaldo Barlassina (Italië).

•  De halve finale, Parc des princes, Parijs, op 16 juni tegen Zweden, gewonnen met 5-1.
Opstelling Hongarije: Szabó Antal, Korányi I Lajos, Bíró Sándor, Szalay Antal, Turay József, Lázár Gyula, Sas Ferenc, Zsengellér Gyula, Sárosi György, Toldi Géza en Titkos Pál.
Opstelling Zweden: Henock Abrahamsson, Olle Kallgren, Gustav Wetterstroem, Kurt Svanstroem, Arne Nyberg, Tore Keller, Sven Joansson, Erik Almgren, Harry Andersson, Sven Jacobsson en Ivar Eriksson.
Doelpunten: 1' Arne Nyberg 0-1, 20' Zsengellér Gyula 1-1, 37' Titkos Pál 2-1, 398' Zsengellér Gyula 3-1, 66' Sárosi György 4-1, 86' Zsengellér Gyula 5-1.
Scheidsrechter: Lucien Leclerq (Frankrijk).

In Parijs had Hongarije halverwege reeds geen enkele twijfel meer over de zege op Zweden. Met 3-1 had het niets meer te vrezen van de kansloze tegenstander. De formatie van staal wilde de tachtigste verjaardag van Koning Gustav V groots vieren. Al na 35 seconden prikte Nyberg de bal in het net. De Hongaren schrokken totaal niet. Zonder mededogen bouwden zij aan een verpletterend overwicht. Twee goals van Zsengellér (alhoewel sommigen het eerste doelpunt van Zsengellér op naam schrijven van de Zweed Sven Joansson, own-goal) en één treffer van Titkos, ontwapenden de Zweden al na 45 minuten. In de tweede helft liepen de overmacht en de winstcijfers op tot 5-1, dankzij Sárosi en alweer Zsengellér.

•  De finale, Stade Yves du Manoir, Colombes, Pariis, op 19 juni tegen Italië, verloren met 4-2.
Opstelling Hongarije: Szabó Antal, Polgár Gyula, Bíró Sándor, Szalay Antal, Szücs György, Lázár Gyula, Sas Ferenc, Vincze Jenõ, Sárosi György, Zsengellér Gyula en Titkos Pál.
Opstelling Italië: Aldo Olivieri, Michele Andreolo, Amedeo Biavati, Gino Colaussi, Guiseppe Meazza, Silvio Piola, Pietro Rava, Alfredo Foni, Pietro Serantoni,Ugo Locatelli en Giovanni Ferrari.
Doelpunten: 6' Gino Colaussi 1-0, 7' Titkos Pál 1-1, 19' Gino Colaussi 2-1, 35' Gino Colaussi 3-1, 70' Sárosi György 3-2, 82' Silvio Piola 4-2.
Scheidsrechter: Georges Capdeville (Frankrijk).

Finale WB 1938: de beide kapiteins, Guiseppe Meazza (Italië) en Sárosi György (Hongarije), vóór de aftrap.	Wanneer Sárosi in de 70ste minuut de achterstand op 3-2 kan terugbrengen, leeft er opnieuw hoop bij de Magyaren.

In de 82ste minuut moest Szabó Antal zich, op een schot van Silvio Piola, echter nogmaals gewonnen geven. Verdediger Polgár kan alleen maar de schade vaststellen. De eindstand werd daardoor op 4-2 voor de Italianen gebracht. (foto: Archief SportHistória)

Op 19 juni zaten in het Stade de Colombes 55.000 kijkers, waarvan het Franse publiek de Hongaren steunde, vanwege hun nederlaag tegen de Italianen in de tweede ronde. De eindstrijd ontwikkelde zich als een klassieke botsing tussen twee totaal verschillende stijlen. Hongarije eerde nog de ouderwetse ideeën van het voetbal. Het blonk uit in het even korte als precieze positiespel. De meer trage balvirtuozen schuwden fysieke krachtinspanningen. De Italianen combineerden hardheid en sluwheid met efficiëntie. Enigszins gecamoufleerd demonstreerden zij al de kunst van de tegenaanval. In feite prolongeerde Italië reeds voor de rust de wereldtitel. Colaussi, de snelle linksbuiten, zorgde in de zesde minuut voor de 1-0. Binnen de zestig seconden egaliseerde Hongarije de stand via Titkos (1-1), maar na een goed kwartier zette Piola, de behendige spits van Lazio Roma, de Azzuri andermaal op voorsprong (2-1). De Hongaren, met alleen Titkos als plaaggeest voor zijn directe opponent, maakten nooit meer aanspraak op de trofee. In de 35ste minuut vergrootte alweer Colaussi de marge tot 3-1. Na de hervatting zou Sárosi de achterstand verkleinen tot 3-2, maar het bleek niet meer dan een laatste stuiptrekking van een gevelde prooi. Italië dicteerde het wedstrijdverloop. De 4-2 van Piola, acht minuten voor tijd, bevrijdde de Italianen. Hun superieure defensie en het gouden trio in de aanval (Meazza, Piola en Ferrari) hadden de doorslag gegeven gedurende het vijftiendaagse evenement. Niemand realiseerde zich op dat moment dat Italië twaalf jaar lang de titel zou behouden en dat een wereldoorlog de vierde WB zou uitstellen tot 1950.

Nog een felle balbetwisting tijdens de finale Italië-Hongarije.